Rengarenk Yalnızım
7 Nisan 2012, Cumartesi Gecesi.
Her şeyin en sıradan bir noktaya vardiği gece. Dokuz aydan fazla bir zamandan, çekilen onca sancıdan sonra nihayet birşeylerin akmaya başladığı o nokta.
Anlamıyorlardı çünkü anlatamıyordum. Şehirler dolaştım, güldüm, ağladım, arkadaşlara selamlar yolladım, ölüyorum sandım - ölmedim. Her şeyde biraz benden vardı. Benim olduğum yerde o da vardı. Ya da hep onu görüyordum, o benim parçam oluyordu, ben de beni onunla karıştırıyordum. Tek elimin parmaklarıyla sayabilecek kadar uzun zaman olmuştu. Diğer eliminse parmaklarını ısırıyordum. Onlara da sıra gelmesin diye.
O rengarenk duvarlara, siyah-beyaz caddelere bakarken ne kadar acımasız oldugunu hissettim. Belki de değildin. Muhtemelen özlememiştin, aklına bile gelmiyordum ama belki diyordum. Belki, hani bir gün batımını seyrederken, evdekileri bekletmeyeyim artık diye derin bir iç geçirerek ayağa kalkarken “evet, bir zamanlar Nablus’la Eriha aynı sınırlar içerisindeydi” diye bir rüzgar esip geçmiştir gözlerinin önünden.
O kadar yoğunsun ki ruhumda.. Yazamıyorum.
Beş maskem varsa, bi tanesi gece renginde sen..
Bi göğsümde yatırıyorum, bi kızıyorum.
Bi düşünüyorum. Bi aldatıyorum..
Sensiz de nefes alıyorum. Ama çürüyorum.
Öyle seviyorum. Öyle bitkinim.
Başını yıldızlara doğru kaldırsan hatırlar mısın?
Bugün hava çok güzel buralarda..
Ne olduğunu anlayamadığımız uzun bir kış bozması mevsimden sonra güneşin yüzümü öpmesinin tadını çıkardım, ama sadece iki dakika. Daha fazlasına anılar izin vermedi. İşte her sene dönüp dolaşıp kalp ağrısı yapan bazı zamanlar var ya..
Gidesim var ama gidilmiyor işte bu havada.
at heidelberg hbf! who are these ahmadiyyas and why are they so active in heidelberg? (Taken with instagram)
Anonymous asked: merhaba en zor sey karanlik bir odada kara bir kedi bulmaktir özellikle odada kedi yoksa
bunu cok begendim ama cevap yapmama hakkimi kullanmak istiyorum. zaten kendi kendiyle tartisan, kendi kendini tamamlayan bir cümle. begendim! :)
